18+ Ten blog zawiera osobiste, intymne i bardzo bezpośrednie historie. Jeśli nie masz ukończonych 18 lat, opuść stronę.

środa, 11 listopada 2026

Wszyscy jesteśmy młodzi

 




Sierpniowa noc 2014 roku miała się ku końcowi. Siedziałem na oparciu ławki, z butami spoczywającymi płasko na siedzisku. Ocierałem twarz, potrząsałem kołnierzem mokrej koszulki. Schnąłem. Za plecami, w Colombie urządzonym w bunkrze, amatorska kapela katowała rzewne kawałki. 


Wróciłem z wielkiego fortu oddalonego o 3 kilometry, gdzie w krzakach skorzystałem z usługi  legendarnej specjalistki od prac ustnych. To był taki hobbit w skórzanej kurtce. Dobrze ukryta w zaroślach, niestrudzona robotnica ustna w średnim wieku, o wciąż młodym głosie. Doskonała w swoim rzemiośle. Czułem się spełniony fizycznie. Naturalna, czysto biologiczna satysfakcja.


Ściskałem w dłoni dwusetkę cytrynówki – przepustkę do funkcjonowania w tym przepięknym świecie, w życiu, którego tak bardzo byłem złakniony. Uświadomiłem sobie, jaki teraz jestem silny. I jaki słaby byłem wcześniej, gdy nie znałem magii procentów.


Tęskna nuta z Colomba przywołała wspomnienie dawnej, a jednak wciąż boleśnie żywej porażki. 


Staliśmy kiedyś w kilku blisko przystanku autobusowego. Do grupki znajomych ciot dołączył facet o urodzie niezwykłej. Niski, szczupły, drobny, o bezbłędnych, wyrazistych rysach i spokojnym sposobie bycia. Miał na sobie czarną koszulę z długim rękawem i czarne spodnie. Był starszy ode mnie, koło czterdziestki, a jednak wyglądał młodo. Zachwycał mnie sylwetką, a najbardziej pociągała mnie właśnie ta jego drobna budowa. Marzyłem, żeby stanąć za nim, objąć go i mocno przycisnąć do siebie. Patrzyłem na niego, a on wyraźnie czekał na mój ruch. To nie było tylko moje wyobrażenie. Kiedy pozostali się rozeszli, wyjął ręce z kieszeni i zapytał:


– To co robimy?


Brzmiał jak dziecko proszące dorosłego o podjęcie decyzji.


I wtedy zawiodłem. Po prostu się poddałem. Wymówiłem się brakiem czasu i odszedłem. Nawet nie zaproponowałem wymiany numerów.


Powód był prosty: nie miałem alko ani kasy, by je ogarnąć.


To była absolutna katastrofa. Bardzo ją przeżyłem. Do dziś nie mogę zapomnieć o tamtym słodziaku. Wiem, że byłby cudownym pasywem. Wyobrażam sobie, jak napieram na niego od tyłu całym ciałem, delikatnie go całując. Może i miał swoje lata, a jednak wciąż wyglądał jak taki drobny chłopczyk... 


To ja zawaliłem. Wszystko zepsułem. Przeklęta fobia społeczna kolejny raz rozłożyła mnie na łopatki. Nie powinienem był przychodzić tam na trzeźwo. Przeklinam tamten moment, kiedy marzenie o bliskości z nim wymknęło mi się z rąk. Przeklinam tamtą noc, kiedy straciłem szansę na jeszcze jedną migawkę do mojej kolekcji pięknych chwil. Byłem trzeźwy jak świnia. I właśnie dlatego nie potrafiłem zachować się przytomnie.


Nie chciałem teraz być sam. Szukałem przygód, ale też plotek, żartów i swobodnych pogawędek z ciotami.


Zebrały się przy ławce obok popiersia Słowackiego. Dołączyłem. Rozmowy przeciągnęły się do wczesnych godzin rannych. Młodsze dawno zmyły się na chatę. 


Emerytki, krążące całą noc po parku, też jedna za drugą poznikały. Nareszcie, bo od dawna działały nam na nerwy. 


Zostałyśmy tylko my, około trzydziestoletnie. I tak oto, stojąc przy Słowackim i korzystając z ostatnich chwil młodości, zamieniłyśmy zwyczajne spotkanie w sabat. A właściwie w zbiorowy roast staruchów, którzy bezczelnie zagarniali naszą parkową przestrzeń.


– Do jasnej cholery! – odezwał się Dominik, wysoki, lekko zaokrąglony brunet – Przecież nas, młodych, jest jeszcze całkiem sporo! 


Cisnął puszkę Żubra na trawnik i kontynuował z goryczą:


– My wszyscy tu jesteśmy młodzi! Dwudziestolatki i my koło trzydziestki, wszyscy jesteśmy młodzi. Nasz park i chuj!


– Taaak! – przyklasnęli pozostali, podobnie jak on po browarze, małpkach albo zwyczajnie zadowoleni z udanej akcji w krzakach.


Świtało. Świergot ptaków. Ktoś grzmiał, że nienawidzi, kiedy „ptaszyska drą pizdę”. W parku zaczęły pokazywać się drobnoustroje. Tak nazywałem zbieraczy puszek po piwie, przeczesujących trawniki i świecących latarkami do koszy na śmieci. Chrzęst rozgniatanych puszek.


Chciałem, by ta noc trwała w nieskończoność. Wykombinowałem, aby zgarnąć Dominika do siebie. A co to przeszkadza, że znajomy, że kumpel? Może nawet fajnie będzie znowu podziałać ze znajomkiem. Był ładny. Regularne rysy twarzy, nieskazitelna skóra, młody głos. Trochę przeszkadzała mi jego gadatliwość, ale przecież w intymnych momentach się nie nawija. Prawda?


Dominik wydawał się nieco zaskoczony tą propozycją, ale zgodził się wybrać ze mną do kamienicy.


Zrobiło się całkiem jasno. Zapas piwa uzupełniliśmy w już otwartej Żabce. Szliśmy Garncarską na Święty Marcin –  takim fajnym skrótem przez podwórko i bramę. Później placem Wolności i obok poczty.


Miałem na sobie białą koszulkę z Zalando i złoty łańcuszek. Dominik szedł w krótkich spodenkach i jasnoniebieskiej koszulce z Reserved albo – o zgrozo – Carry. Dlaczego miałem wrażenie, że i tak ubrał się lepiej ode mnie?


Zaskoczyło mnie, jak wolno się poruszał. Był najwyraźniej jednym z tych, co nie wiedzą, czym jest społeczna presja. Nigdzie się nie spieszył. Nie pocił. Nic dziwnego – robił swoje w żółwim tempie i miał wywalone na wszystko. Ja tymczasem byłem spocony z nerwów i pośpiechu, który sam sobie wiecznie narzucałem.


W pokoiku w kamienicy koc wiszący w oknie przywrócił upragnioną noc. Nie musiałem się już martwić, że Dominik zauważy w dziennym świetle siwy włos, rumieniec czy inną niedoskonałość. W półmroku, przy muzyce z izraelskiej playlisty na laptopie, czułem się bezpiecznie. Moja Chava Alberstein i „Remez”: „Policzki płonące jak ogień/ Mocne bicie serca/ Gorąco i zimno i dreszcze/ Bezsenne noce”.


Dominik zerknął na laptop z głęboką niechęcią. Był znany ze skrajnej awersji do technologii. Internet uważał za czyste zło. Opowiadał, że kiedyś ustawił się z typem z sieci, a zjawił się oszust. Ten pojedynczy incydent wystarczył, żeby zraził się na dobre. Dla mnie kompletne oderwanie od rzeczywistości. Niebywałe dziwactwo.


– Okej, tu jest dobrze – powiedziałem, wskazując na rozłożone łóżko posłane świeżą pościelą.


Kołdra w białej poszewce w wyblakłe różyczki, ze sporym rozcięciem u dołu, z którego przez brakujące guziki wyłaziło różowe wnętrze. Poduszka współczesna, z tandetnym napisem „Welcome Home”. Do tego podziurawione  prześcieradło, a pod nim pomarańczowy, zmechacony kocyk, pamiętający czasy PRL. 


Rozpiąłem pasek i opuściłem spodnie.


– Dokądś się śpieszysz? – zapytał Dominik swoim łagodnym głosem, w którym drażniła mnie jedynie wznosząca intonacja.


Siedział z nogą założoną na nogę i siorbał Heinekena. Długie białe skarpetki, Air Maxy, jasnobrązowe włosy na nogach. Nie mogłem oderwać wzroku.


Przysiadłem się. Delikatnie polizałem go po szyi i rozpiąłem mu rozporek. Odpowiedział pocałunkami. Jego ciemne włosy pachniały Familijnym. Wyczuwałem też tanią wodę toaletową Bruno Banani czy innego Mexxa. Nie miała podjazdu do luksusowych zapachów, które przywoził mi dziad.


A jednak Dominik wyglądał lepiej. Przyciągał bardziej. Nie musiał nikogo udawać. Miał naturalnie ciemną karnację i czystą, wciąż młodą cerę. Zmarszczki? Tak, były, ale nadawały jego twarzy ciepły, sympatyczny wygląd.  Nie potrzebował fluidu, bo nie musiał niczego ukrywać. Ja za wszelką cenę starałem się maskować rumieńce.


Pachniał sobą, młodym mężczyzną około trzydziestki. Hermès z Kastrup nie zamieniał mnie w takiego faceta, choćbym wylał na siebie cały flakon.


– Jesteś a, p, uni? – zapytałem prosto z mostu.


Dominik zamrugał kilkakrotnie.


– Uniwersalny. Ale po co pytasz?


– No chyba coś będziemy robić, nie? Pytam, kto kogo.


– Będziemy się tulić, miziać i rozmawiać.


– Nie lubię za dużo mówić, kiedy z kimś jestem. – odciąłem się.


Pogłaskał mnie po kolanie.


– No to się nauczysz.


I dalej mnie całował, paplając o niczym. Nie chciał nawet szluga. Nie palił.

 

Pochyliłem się i zacząłem służyć mu ustami. Milczał. Sięgnąłem do szuflady stolika nocnego po gumę. Pomogłem mu zrzucić buty i spodnie. Minę miał nietęgą. Jego uśmiech na moment zgasł, ustępując miejsca takiemu miękkiemu, lekko zagubionemu grymasowi. 


Przyjąłem normalną pozycję – na pieska – i czekałem na konkretną akcję. Uklęknął za mną, jednak sprawy szły opornie. Próbowałem mu pomóc ustami, ale szybko wymiękał. 


Zniecierpliwiony, popchnąłem go na brzuch i położyłem się na nim. Bez gumy. Był zaciśnięty. Jednak nie zawsze – gdy muskałem ustami jego szyję i uszy – rozluźniał się. Wtedy wpuszczał mnie do środka i było dobrze. Wzdychał nawet uroczo.  


Wreszcie wziąłem go ostro – szybko, mocno, głęboko. Wydawało mi się, że wszystko przebiega normalnie. Dlatego zupełnie nie rozumiałem, czemu mniej więcej kwadrans później Dominik nagle odwrócił się do mnie i wypalił:


– To wszystko... co to wszystko jest?


– Seks – odpowiedziałem zdziwiony.


– To? To jest dla ciebie seks? To nawet nie jest seks! Gdzie pieszczoty, pocałunki, czułość? Ty... ciebie po prostu ci wszyscy twoi faceci szmacili, przyzwyczaiłeś się do tego i stałeś się dokładnie taki sam jak oni!


Słowa te wybrzmiały dobitnie. Nie zamarłem. Nic mnie nie ścisnęło w gardle, nie poczułem zimna. Wiedziałem, że ma rację — i chyba nawet byłem z tego zadowolony. Ich postawa, ich sposób bycia, to wyrachowanie i obojętność — to mnie pociągało. W środku nie byłem taki jak oni. Ale jeśli udało mi się chociaż zewnętrznie ich naśladować, to i tak było osiągnięcie.


Nie odpowiedziałem. Przyjąłem jego słowa jako komplement.


Nie zakończyliśmy zabawy na tej rozmowie, nadal to robiliśmy, aż do obopólnego zaspokojenia. 


Dominik do końca pozostał w dobrym nastroju. Z natury wesoły, spokojny chłopak. Gdy się ubrał i wstał, wydawał się całkiem zadowolony z tej kumpelskiej przygody. 


– Co złego, to nie ja – powiedział i zabrał się do wyjścia z uśmiechem.


Odprowadziłem go do drzwi. Zostałem sam. Rąbnąłem się do łóżka. Zasypiając, nie zastanawiałem się nad tym, co mi powiedział. Analizowałem jedynie, czy ogólnie wywarłem na nim korzystne wrażenie.



Autor dziękuje dziadowi za cenne uwagi przy redakcji tekstu 





Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Rówieśnik

  W roku 2000, ostatnim roku XX wieku, żyłem w trójkącie z dwoma kochającymi facetami – 27- i 29-latkiem – w ich kawalerce w nowym budownict...