18+ Ten blog zawiera osobiste, intymne i bardzo bezpośrednie historie. Jeśli nie masz ukończonych 18 lat, opuść stronę.

wtorek, 17 listopada 2026

Rówieśnik

 




W roku 2000, ostatnim roku XX wieku, żyłem w trójkącie z dwoma kochającymi facetami – 27- i 29-latkiem – w ich kawalerce w nowym budownictwie na Grunwaldzie. Byłem otoczony miłością dobrych ludzi i niczego mi nie brakowało. Dojeżdżałem do nich tramwajem z mieszkania rodziców w zaledwie pół godziny. Wracałem nocnym – zwykłym krótkim Ikarusem linii N35 z Kaponiery. Na przystankach syczały pneumatycznie zamykane drzwi, a przy ruszaniu silnik wył na wysokich obrotach. Czasami zostawałem u Tomka i Piotrka na noc lub na kilka dni. Czułem się z nimi bardzo szczęśliwy.


A jednak czasami, leżąc między nimi w nocy, myślałem o czymś innym. Marzyłem o tym, by po raz pierwszy w życiu przeżyć chwile bliskości z rówieśnikiem. Było to marzenie sięgające odległej przeszłości, czasów szkolnych, kiedy zakochiwałem się w kolegach.


Dlatego zamieściłem anons w jednym z bogato ilustrowanych magazynów dla dorosłych. Anonse zajmowały tam kilka stron – miara pedalskiej desperacji. Najczęściej przewijającym się zwrotem było „Starzy, grubi, okularnicy nie pisać”. Garstka miała odwagę załączyć swoje zdjęcie. Opisywali siebie jako „niebudzących skojarzeń” i takich szukali. Na telegazecie niemieckiej telewizji dla młodzieży VIVA! było całkiem podobnie: „Keine Tunten!”, czyli „Żadnych ciot!”.


W anonsie wyraźnie zaznaczyłem, że interesują mnie jedynie rówieśnicy – maksymalnie 19 lat. Otrzymałem stos listów związanych sznurkiem. Przychodziły partiami do skrytki pocztowej moich rodziców na klatce. Ich liczba mnie przytłoczyła. Po co aż tyle? Wystarczyłoby kilka, byle od rówieśników. Zacząłem je otwierać, ale szybko przyszło rozczarowanie. Były od rzeczy. O seksie. W jednym, napisanym przez jakiegoś dwudziestolatka, nadawca kilka razy powtarzał: „Młody, nie świruj!” – odnosząc się do mojego rzekomo sztywnego kryterium wieku. Ten już dorosły facet mieszkał z drugim w domu na wsi i zapraszał do siebie. Czułem do niego głęboką niechęć, mimo że z twarzy był przystojny. Po kilku takich listach straciłem ochotę na otwieranie następnych.


W końcu jedna przesyłka przykuła moją uwagę. List był inny, taki, jaki pragnąłem otrzymać – napisany koślawo na kartce wyrwanej z zeszytu w kratkę. Zwrócił się do mnie niejaki Daniel, chłopak dokładnie w moim wieku. Z niedalekiej Chodzieży. Natychmiast mu odpisałem.


Dzisiaj wielu ludzi wyobraża sobie, że „dawniej”, a więc te dwadzieścia parę lat temu, ciężko było się komunikować, bo mało kto miał komputer. Nie było smartfonów, messengera. Tyle że istniała i doskonale funkcjonowała cała infrastruktura do utrzymywania kontaktu, którą następnie zlikwidowano. Wystarczyło zjechać windą, podejść do kiosku Ruchu pod blokiem, kupić znaczek, naślinić, nakleić i wrzucić do skrzynki na listy obok. Przy okazji można było zapytać o „Bravo”, bo mój idol, Christian Wunderlich, który był śliczny, często gościł na łamach tego kolorowego pisma. Warto było sprawdzić, czy są jego nowe zdjęcia na lśniącym, pachnącym świeżym drukiem papierze.


Rozpoczęliśmy intensywną korespondencję. Listy od Daniela przychodziły do mnie codziennie, z wyjątkiem niedzieli. Oczywiście odpowiedź na pytania wysłane w poniedziałek otrzymywałem w środę, ale pisaliśmy codziennie, wysyłaliśmy sobie zdjęcia i doskonale to wszystko działało.


Rozmawialiśmy też przez telefon. Moja matka pilnowała rachunków i billingów, a poza tym nie chciałem, by rodzice nas podsłuchiwali, więc umawialiśmy się z Danielem na konkretną godzinę i dzwoniłem z automatu. Pod blokiem od wielu lat wisiał niebieski automat na karty. Nie byłem jednak pewien, czy mogę z niego dzwonić za miasto, a poza tym bałem się, że jak zwykle pożre mi całą kartę w dziesięć sekund. Wolałem więc iść na pocztę. Na mojej osiedlowej już od kilku lat nie było kabin do rozmów międzymiastowych, ale istniały jeszcze choćby na poczcie przy Grunwaldzkiej, po drodze do moich facetów. Przy okienku urzędniczka wysypywała mi na ladę garść mosiężnych żetonów. Zgarniałem je do kieszeni, gdzie pobrzękiwały przy każdym kroku. Potem podawała mi numer kabiny. Wchodziłem do środka i wybierałem kierunkowy 0-67. Daniel odbierał moje telefony na poczcie głównej w Chodzieży.


Jak wyobrażałem sobie Daniela? Nie oczekiwałem, że będzie piękny. Raczej zwyczajny szczupły chłopak w moim wieku.


W końcu umówiliśmy się na spotkanie. Czekałem na peronie na przyjazd pociągu z Piły. Najpierw rozległ się sygnał dźwiękowy. Po chwili poznański automat oznajmił charakterystycznym męskim głosem:


– Pociąg osobowy ze stacji Piła wjedzie na tor przy peronie drugim. Podróżnych prosimy o zachowanie ostrożności i o odsunięcie się od torów.


Gdy pociąg przyjechał, rozglądałem się. Nagle usłyszałem swoje imię za plecami. Uśmiechał się łagodnie. Był szczupły jak ja, miał śniadą skórę i czarne, kręcone włosy. Trzymał ręce w kieszeni. Nie był ideałem z okładki – po prostu zwyczajny, dokładnie taki, jakiego chciałem.


Nie poszliśmy do kawiarni, kina czy teatru. Wybraliśmy się do... parku pedała. Za dnia nie spacerują tam cioty. Była piękna wiosna, ale i tak trochę żałowałem, że nie da się spędzić tego czasu normalnie. Z powodu lęku przed napadami rumieńców nie mogłem z nim iść do żadnej zamkniętej przestrzeni. Z wyjątkiem lokum Tomka i Piotrka, do którego już się przyzwyczaiłem. Nie powiedziałem im jednak jeszcze o Danielu.


W parku po prostu spacerowaliśmy i gadaliśmy. Celem spotkania było sprawdzenie, czy do siebie pasujemy, czy potrafimy ze sobą rozmawiać. I zaskoczyło. Wiedziałem, że chcę zrobić kolejny krok. I następny.


Zapamiętałem tamten dzień jeszcze z jednego powodu. W parku podeszła do nas grupka młodych kolesi w kapturach, typów spod ciemnej gwiazdy, jakich mnóstwo kręciło się między dworcami – kolejowym a autobusowym. Jeden z nich ryknął na mnie:


– Wywalaj wszystko z kieszeni! Co do zyla!


Rzecz miała miejsce w biały dzień. Poczułem, jak krew odpływa mi z twarzy. Daniel zachowywał się obojętnie. Przeszukali nas. Znaleźli u mnie 13 złotych. Gdy tylko się oddalili, zamierzałem dojść do al. Niepodległości, by zatrzymać najbliższy patrol policji. Daniel, nie wiem dlaczego, powiedział, że nie chce być w to zamieszany. Pożegnał się i poszedł na dworzec. Mnie policja zgarnęła do radiowozu, bym pomógł namierzyć i wskazać napastników. Patrolowali okolicę, aż zobaczyli uciekającą grupę w pobliżu pomnika upamiętniającego lokalne powstanie. Widziałem, jak policjanci łapią tamtych, rzucają na glebę i doprowadzają do radiowozu zgiętych w pół. Z powodu tych 13 złotych narobiłem sobie niepotrzebnych problemów. Musiałem składać zeznania, byłem wzywany do sądu. Wszystko przez abstrakcyjne normy i ideały, jakie wpojono mi w szkole. Daniel był o wiele rozsądniejszy. Odszedł, kiedy było trzeba. Mądrzejszy w tej i w wielu innych kwestiach.


Któregoś dnia nie wytrzymałem i wyjawiłem Piotrkowi prawdę o mnie i Danielu. Było mu bardzo ciężko. Zrozumiał mnie, ale był zazdrosny i cierpiał. Mimo to pozwolił mi, bym go przyprowadził, kiedy obaj z Tomkiem będą w pracy. Wtedy doszło do mojego i Daniela pierwszego zbliżenia. Zaczęło się niewinnie: pocałunki, pieszczoty. Później namiętność wzięła górę. W kolejnych listach Daniel opisywał mnie jako ogiera. A ja po prostu naśladowałem Piotrka – kochałem się z Danielem tak, jak Piotrek ze mną.


Kiedy przyjechał po raz trzeci, udaliśmy się do hotelu robotniczego na dalekich peryferiach miasta. Podróż z dworca głównego, z wieloma przesiadkami, trwała ponad godzinę.


Zobaczyliśmy obskurny, niski barak stojący w przemysłowej okolicy. Ulica nazywała się Torowa. Recepcję urządzono w kantorku zaraz za drzwiami wejściowymi. Okienko znajdowało się tak nisko, że trzeba było praktycznie ukucnąć albo pokornie uklęknąć, żeby się zameldować.


Korytarze przypominały te z koszar lub więzień – pomalowane do połowy na zielono, wyżej pobielone. Pod sufitem zabezpieczone drucianą siatką jarzeniówki.


Nasz pokój wyglądał jak żywcem wyjęty z innej epoki. W oknach długie, białe firany z późnego PRL-u – grube, w geometryczne wzory. Pod parapetem żeliwny, żeberkowy kaloryfer pod warstwą żółtej emalii i odkryte rury ciepłownicze. Na suficie płaski, plastikowy grzybek. Jego klosz odcinał światło od górnej części pokoju, przez co sufit tonął w cieniu i ciążył nisko nad głowami. W środku siedziała jednak prawdziwa, tradycyjna żarówka. Sączyła ciepłe, gęste światło – miękkie i łagodne, rozlewające się po wnętrzu z trudem, ale z dziwną, ludzką przytulnością. Łóżka wąskie, skrzypiące sprężyny, pościel niejednolita kolorystycznie, wyblakła, kocyk w ziemistym kolorze. Nad każdym z łóżek ohydna, skręcona ze sklejki półka w kształcie prostokąta. W środku nie było nawet umywalki, a zbiorowe łazienki znajdowały się na zewnątrz. Złączyliśmy łóżka.


Daniel wyjął stertę pisemek dla dorosłych – zaczął mi pokazywać zdjęcia. Nie rozumiałem jego intencji, nie miałem pojęcia, po co je przywiózł na nasze spotkanie. Przecież ja tylko chciałem spełnić marzenie z dzieciństwa – zasypiać obok drugiego, podobnego do mnie chłopca, trzymać go za rękę, patrzeć mu w oczy i uśmiechać się. Tak właśnie wyobrażałem sobie swoją przyszłość, kiedy jako dziesięciolatek leżałem wieczorami w łóżku.


Snu było niewiele. Kochaliśmy się całą noc. Wielokrotnie. Nad ranem zostawiliśmy na pokrywie kubła na śmieci wypełnione, zawiązane prezerwatywy. Ot, taki szczeniacki wybryk.


Nie odprowadziłem go na peron. Pożegnaliśmy się po drodze, a ja pojechałem tramwajem do rodziców.


W dalszym ciągu do siebie pisaliśmy. O wszystkim. Daniel uwielbiał utwory Bacha, a jego ulubionym zespołem byli Simon & Garfunkel. Jego rodzice byli lekarzami i prawie nigdy ich nie było w domu. O owłosionych rękach pisał: „Zawsze uważałem to za swego rodzaju przekleństwo, później jakoś zaakceptowałem”. Chodził do zawodówki, uczył się na kucharza.


Jak to w życiu bywa, z czasem nasz kontakt stawał się coraz rzadszy, aż zupełnie ustał.


Minęło kilka miesięcy. Pewnego wieczoru w mieszkaniu rodziców zadzwonił telefon. Odebrałem. W słuchawce usłyszałem głos Daniela, który pozdrowił mnie w niecodzienny sposób:


– Szalom!





Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Rówieśnik

  W roku 2000, ostatnim roku XX wieku, żyłem w trójkącie z dwoma kochającymi facetami – 27- i 29-latkiem – w ich kawalerce w nowym budownict...