Rybcia

 

Moja ukochana kamienica: wysokie sufity, przestrzeń, piece kaflowe. W rogu stare pianino, na nim świeczki, które zapaliłem na jego przyjazd. Przez otwarte na oścież drzwi balkonowe wlewało się lepkie, czerwcowe powietrze. Wyszliśmy na balkon, spoglądaliśmy sobie w oczy, obejmowaliśmy się.

Na parkiecie w salonie wciąż unosił się zapach naszych spoconych ciał – przed chwilą tańczyliśmy po mieszance cytrynówki i F..., gubiąc rytm, śmiejąc się i co chwilę wpadając w mocny uścisk.

Poszliśmy do pokoiku. Całowaliśmy się, dotykaliśmy swoich pośladków, wyprężone penisy napierały na siebie. Miał trzydzieści jeden lat, przyjechał do mnie z Jarocina. Gdy gładziłem jego szczupłe plecy i patrzyłem na delikatne zakola nad czołem, czułem, że te dwa lata różnicy nie mają znaczenia.

Pachniał tamtym światem – domem, praniem, czymś znajomym, czego nie potrafiłem nazwać. Opowiadał o pracy w przetwórni ryb z taką powagą, jakby to było centrum wszechświata. I o matce. Mieszkał z mamusią. Podobała mi się ta jego prostota. Gdy chwytałem go za dłoń, liczył się tylko dotyk, ciepło, to, że nie cofał ręki. I to, jak patrzył na mnie swoimi ciemnymi, lekko zawstydzonymi oczkami.

– Całe szczęście, że przyjechałeś po mnie na peron. Już się bałem, że cię nie znajdę.

– Przecież się umówiliśmy.

– Wiem, ale nigdy wcześniej tu nie byłem.

Bifor był idealny, ale noc dopiero się zaczynała. Wstawieni, ale jeszcze na nogach, wyszliśmy w miasto.

Zamiast pchać się w rozkrzyczane centrum, wybraliśmy drogę na około. Obaj mieliśmy w sobie tę samą kanciastą nieśmiałość, która kazała nam omijać tłumy pod głównym wejściem. Skręciliśmy w Bóżniczą.  Przedwojenne kostki brukowe czułem przez podeszwy tenisówek – nierówne, ciepłe jeszcze od dnia. Powietrze stało od intensywnej, ciężkiej, słodkiej woni kwitnących krzewów. Ciemność była gęsta, lepiła się do skóry.

Gdy Bóżnicza łagodnie przeszła w Grochowe Łąki, nad naszymi głowami zamknął się majestatyczny dach z liści. Szpaler potężnych platanów i kasztanowców odcinał nas od zgiełku reszty miasta. Ulica była pusta, cicha – jakby stworzona tylko dla nas.

Wyciągnąłem z kieszeni małpkę cytrynówki. Odkręciłem korek, wziąłem łyk, podałem mu. Chłód szkła, pieczenie w gardle, zapach alkoholu mieszający się z aromatem czerwcowej nocy. Spojrzałem na niego. W świetle latarni jego twarz rzeźbiła się w cieniach – ostre światło, głębokie dołki pod oczami, kościste policzki.

– Sam nigdy bym tu nie trafił – powiedział, rozglądając się. – Wszystkie te uliczki wyglądają tak samo.

– Spokojnie. Dojście jest bardzo łatwe.

Uśmiechnął się tylko i rozejrzał jeszcze raz, jakby zapamiętywał drogę.

Szliśmy przez długie, kameralne podwórka w kierunku bocznego wejścia do Hah. Oczami wyobraźni już widziałem, jak znikamy w półmroku baru Hell i darkroomu, gdzie będziemy mogli być ze sobą.

Było idealnie. Ten moment przed imprezą, gdy wszystko jest jeszcze obietnicą, czystą możliwością. Czas zwolnił, zamrożony alkoholowym rozluźnieniem.

– Jest pięknie – westchnąłem, nie potrafiąc zachować tego zachwytu tylko dla siebie.

On zatrzymał się na chwilę, postawił kołnierz koszulki, jakby nagle zrobiło mu się zimno. Rozejrzał się wokół, a na jego usta wypełzł dziwny, nerwowy uśmiech.

– Co ja robię ze swoim życiem, gdzie ja idę! – rzucił nagle w przestrzeń.

Zaskoczony, uśmiechnąłem się szerzej, biorąc to za żart.

– No do klubu idziemy.

Popatrzył na mnie i kontynuował dokładnie w ten sam sposób, ze śmiechem.

– …I to żeby jeszcze z kimś młodym!

Słowa uderzyły mnie prosto w mostek, wybiły mi oddech z płuc.

Przecież on miał trzydzieści jeden lat. Ja – trzydzieści trzy. Wyglądałem świetnie: świeżo pofarbowane włosy, starannie dobrana koszulka z Zalando. Przez godziny szykowałem mieszkanie, a później czekałem na niego na peronie z rosnącą ekscytacją. Cały ten misternie budowany wieczór, cała ta bliskość z kamienicy rozsypała się w ułamku sekundy.

„I to żeby jeszcze z kimś młodym”.

Nie odpowiedziałem. Słowa uwięzły mi w gardle, zamieniając się w ciężką, gorzką grudę. Spuściłem głowę, wbiłem wzrok w bruk, żeby nie patrzeć na jego twarz. Przyspieszyłem kroku. Przestał liczyć się czerwcowy zapach, przestały liczyć się platany i romantyczne podwórka. Miałem już tylko jeden cel: dotrzeć do baru Hell i sponiewierać się tak szybko, żeby reszta tej nocy stała się czarną dziurą.

Epilog

Późną jesienią siedziałem przy stoliku w Hah i popijałem wódkę z colą. Z karaoke leciał szlagier Ireny Santor: "Niejedna znikła twarz i wielu przegrało swą młodość, swą młodość". Wtedy go zobaczyłem.

Szedł pewnym krokiem przez znajome korytarze, jakby należały do niego. U jego boku był jakiś dwudziestolatek –  wyluzowany, w modnej kurtce, ale w sumie nic specjalnego. Gdy mijali mój stolik, Rybcia wyjął z kieszeni Samsunga S4, udając, że właśnie dostał wiadomość. Przeszedł obok bez słowa. Nawet nie spojrzał.

Siedziałem. Patrzyłem, jak znika w tłumie. I nic.

Wtedy wszystko się wyjaśniło. W tamtą czerwcową noc nie przyjechał po to, żeby być ze mną. Po prostu zapamiętywał drogę. A ja byłem tylko punktem orientacyjnym.